Λίγες ημέρες μετά την Κρίση της Κέρκυρας, η σουηδική εφημερίδα δημοσίευσε τις απόψεις του Δανού διδάκτορα και ανατολιστή Φρέντερικ Πόουλσεν για τις ελληνοϊταλικές σχέσεις. Στο άρθρο της 12ης Σεπτεμβρίου 1923, ο Πόουλσεν υποστήριξε ότι η ιταλική εχθρότητα απέναντι στην Ελλάδα οφειλόταν σε μεγάλο βαθμό στην άνοδο της ελληνικής ισχύος μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ χαρακτήρισε τη Ρόδο και την Κύπρο ελληνικά εδάφη υπό ξένη κυριαρχία. Παράλληλα, προειδοποίησε ότι οποιαδήποτε ιταλική προσάρτηση της Κέρκυρας θα αποτελούσε αδικία με σοβαρές συνέπειες για την ειρήνη στην περιοχή.
Svenska Dagbladet 1923-09-14 - Η ζήλια της Ιταλίας απέναντι στην Ελλάδα
Μερικές απόψεις του ανατολιστή Φρέντερικ Πόουλσεν
Στην εφημερίδα «Köbenhavn», ο δρ Φρέντερικ Πόουλσεν, γνωστός για τις γνώσεις του σχετικά με τις συνθήκες και τις πολιτικές τάσεις της Νότιας Ευρώπης, διατύπωσε ορισμένες απόψεις με αφορμή την ελληνοϊταλική κρίση.
Ο δρ Πόουλσεν υπενθυμίζει αρχικά ότι η Ιταλία, μετά τη νικηφόρα επίθεσή της στην Τρίπολη, απέκτησε τη Ρόδο και τα γύρω νησιά ως πολεμικό λάφυρο από την ηττημένη Τουρκία. Η Ρόδος ήταν καθαρά ελληνική και η Ιταλία μπορούσε να δικαιολογήσει την κυριαρχία της μόνο επικαλούμενη το γεγονός ότι η Αγγλία κατείχε επίσης την ελληνική Κύπρο. Από εκείνη τη στιγμή επικράτησε πικρία ανάμεσα στην Ελλάδα και την Ιταλία και, αν εφαρμοζόταν η αρχή της αυτοδιάθεσης των λαών του Γούντροου Ουίλσον, οι Έλληνες είχαν αναμφίβολα το δίκιο με το μέρος τους.
Με τον Ελευθέριο Βενιζέλο άρχισε η άνοδος της Ελλάδας σε θέση μεγάλης δύναμης. Η συμμετοχή της πρώτα στους Βαλκανικούς Πολέμους και στη συνέχεια στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο οδήγησε σε σημαντική επέκταση των συνόρων της, φέρνοντας την ελληνική σημαία έως την Κωνσταντινούπολη και σε μεγάλες περιοχές της δυτικής Μικράς Ασίας. Η Ιταλία όμως διατήρησε τη Ρόδο.
Αποτέλεσμα της αυξανόμενης ισχύος της Ελλάδας ήταν ότι οι Ιταλοί άρχισαν να βλέπουν με δυσπιστία τον ανταγωνιστή τους, ο οποίος είχε πραγματοποιήσει το όνειρο της ίδιας της Ιταλίας: σύντομη συμμετοχή στον πόλεμο και μεγάλα εδαφικά κέρδη. Οι Ιταλοί θεωρούσαν ότι οι Έλληνες είχαν θυσιάσει λίγα και κέρδισαν πολλά, ενώ οι ίδιοι δεν είχαν λάβει αρκετά.
Σε ερώτηση αν ο ελληνικός ιμπεριαλισμός στρεφόταν εις βάρος άλλων λαών, ο δρ Πόουλσεν απάντησε ότι ήταν σε κάποιο βαθμό δικαιολογημένος, καθώς οι Έλληνες αποτελούσαν την πλειοψηφία σε όλες τις ευρωπαϊκές περιοχές που απέκτησε η Ελλάδα επί Βενιζέλου. Στη Μικρά Ασία, αντίθετα, μόνο οι πόλεις είχαν κυρίως ελληνικό πληθυσμό, ενώ η ύπαιθρος ήταν κατά κύριο λόγο τουρκική. Οι Έλληνες μπορούσαν πάντως να υποστηρίξουν ότι η Μικρά Ασία ήταν ένα αρχαίο ελληνικό πολιτιστικό κέντρο, το οποίο μόλις από τον 14ο αιώνα και με τη βία απέκτησε τουρκικό αγροτικό πληθυσμό.
Αντίθετα, ο ιταλικός ιμπεριαλισμός δεν λαμβάνει υπόψη εθνικά κριτήρια. Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο η Ιταλία προσάρτησε το καθαρά γερμανικό Νότιο Τιρόλο και, για παράδειγμα, η γερμανική πόλη Μπολτσάνο (Bozen) υποχρεώθηκε να χρησιμοποιεί το ιταλικό της όνομα. Οι Ιταλοί, στην πράξη, δεν αρνούνται τίποτα στον εαυτό τους ως κληρονόμοι του γερμανικού ιμπεριαλισμού.
Αν η Κέρκυρα ενσωματωθεί τώρα στο ιταλικό κράτος, θα πρόκειται για μια αδικία που – καταλήγει ο δρ Πόουλσεν θα αποτελέσει τη βάση για νέο μίσος και νέους πολέμους.
