Μέσα σε 18 ημέρες, ο Λαρς Ολάουσον πέρασε αμέτρητες ώρες πάνω στο ποδήλατο διασχίζοντας την Ευρώπη, συμμετέχοντας στον απαιτητικό αγώνα The Transcontinental Race.
— Όσο περισσότερο προχωρούσες, τόσο λιγότερο υπήρχε περίπτωση να εγκαταλείψεις, λέει.
Αφού παρακολουθούσε τον αγώνα για περίπου δέκα χρόνια, ο Λαρς αποφάσισε να πάρει και ο ίδιος μέρος όταν η φετινή διοργάνωση ξεκίνησε από το Τρόντχαϊμ της Νορβηγίας.
Ο τερματισμός βρισκόταν στην Καλαμάτα, ενώ η διαδρομή περνούσε συνολικά από 14 χώρες.
— Σκέφτηκα ότι ήταν τώρα ή ποτέ, λέει.
Ο Λαρς Ολάουσον ζει και εργάζεται στο Ρέσελε.
Το The Transcontinental Race είναι ένας ποδηλατικός αγώνας στον οποίο οι συμμετέχοντες πρέπει να τα καταφέρουν εντελώς μόνοι τους. Μπορούν να αγοράζουν φαγητό και να κανονίζουν μόνοι τους τη διαμονή τους, αλλά δεν επιτρέπεται να δέχονται βοήθεια από άλλους κατά μήκος της διαδρομής, εφόσον αυτή τους προσφέρει αγωνιστικό πλεονέκτημα.
Συνολικά, ο Λαρς διένυσε 4.840 χιλιόμετρα μέσα σε 18 ημέρες. Ωστόσο, όπως λέει, το δυσκολότερο κομμάτι του αγώνα δεν ήταν η σωματική καταπόνηση αλλά η ψυχολογική.
— Δεν πρέπει να πάει τίποτα στραβά. Γιατί μόλις κάτι πάει στραβά, τα πράγματα γίνονται απίστευτα δύσκολα.
Μια ακόμη μεγάλη δοκιμασία ήταν οι τεράστιες διαφορές στη θερμοκρασία. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής, οι θερμοκρασίες κάτω από το μηδέν στη Νορβηγία έδωσαν τη θέση τους σε κύμα καύσωνα στη νοτιοανατολική Ευρώπη.
— Ήταν τρομερή ζέστη. Η υψηλότερη θερμοκρασία έφτασε τους 41 βαθμούς, λέει και συνεχίζει:
— Την πρώτη ημέρα με τόση ζέστη ζαλίστηκα. Δεν μπορούσα πλέον να συνεχίσω με το ποδήλατο. Αναγκάστηκα να ξαπλώσω μέσα σε ένα κατάστημα που είχε κλιματισμό.
Ο κάθε συμμετέχων μπορεί σε μεγάλο βαθμό να σχεδιάσει τη δική του διαδρομή μέχρι τον τερματισμό. Όλοι όμως πρέπει να περάσουν από συγκεκριμένα σημεία ελέγχου, τα λεγόμενα parcours, που έχουν καθορίσει οι διοργανωτές.
Αυτά μπορεί να περιλαμβάνουν ιδιαίτερα δύσβατα σημεία ή μεγάλες αναβάσεις με σημαντική υψομετρική διαφορά.
Ο Λαρς, πάντως, ήταν αποφασισμένος να φτάσει μέχρι το τέλος.
— Όσο περισσότερο προχωρούσες, τόσο λιγότερο υπήρχε περίπτωση να εγκαταλείψεις.
Ήταν στο τελευταίο σημείο ελέγχου, στα σύνορα μεταξύ Αλβανίας και Ελλάδας, που ο Λαρς άρχισε πλέον να βλέπει τον τερματισμό και το τέλος της περιπέτειας των 18 ημερών.
— Εκεί ένιωσα ότι θα τα καταφέρω. Ήταν υπέροχο συναίσθημα, γιατί πλέον δεν χρειαζόταν να αγχώνομαι.
Στη συνέχεια συνέχισε μέχρι την Καλαμάτα, στη νότια Ελλάδα, όπου τερμάτισε ως ο 160ός ποδηλάτης ανάμεσα σε περίπου 450 συμμετέχοντες.
Κοιτάζοντας πίσω στην εμπειρία, υπάρχουν αρκετές στιγμές που έχουν μείνει έντονα στη μνήμη του.
— Έχω πάρα πολλές όμορφες αναμνήσεις. Η ωραιότερη θέα ήταν όταν πέρασα με το ποδήλατο από το πέρασμα Κούλα, μεταξύ Κοσόβου και Μαυροβουνίου. Όταν έφτασα ψηλά, μπορούσα να δω ολόκληρο το Κόσοβο. Ήταν απίστευτα όμορφα.
Και παρά την εξάντληση, τη ζέστη και τις άυπνες νύχτες, δεν αποκλείει να επιχειρήσει ξανά τον ίδιο αγώνα.
— Αν του χρόνου υπάρχει καλή τοποθεσία εκκίνησης και τερματισμού, θα δηλώσω ξανά συμμετοχή και θα το κάνω πάλι, λέει.
Τα βασικά στοιχεία 4.840 χλμ., 18 ημέρες, 14 χώρες και τερματισμός στην Καλαμάτα προκύπτουν από το ίδιο το δημοσίευμα.
Συντακτική ομάδα
Inga kommentarer:
Skicka en kommentar