Ο Νικοκλής της Σαλαμίνας: Ο βασιλιάς της Κύπρου που υμνήθηκε από σουηδική εφημερίδα το 1772

Ο Νικοκλής ο Σαλαμίνιος, βασιλιάς της αρχαίας Σαλαμίνας της Κύπρου και γιος του Ευαγόρα Α΄, συγκαταλεγόταν στους ηγεμόνες που οι αρχαίοι συγγραφείς πρόβαλαν ως πρότυπα δικαιοσύνης και χρηστής διακυβέρνησης. Σε δημοσίευμα της σουηδικής εφημερίδας Hwad Nytt? Hwad Nytt? του 1772 παρουσιάζεται ως ένας μονάρχης που κυβέρνησε με σύνεση, σεβασμό προς τους υπηκόους του και αφοσίωση στο δημόσιο συμφέρον. Το κείμενο αποτελεί μια ενδιαφέρουσα μαρτυρία για το πώς η αρχαία ελληνική ιστορία της Κύπρου συνέχιζε να προσελκύει το ενδιαφέρον της Ευρώπης ακόμη και κατά τον 18ο αιώνα.

Για τον Νικοκλή, βασιλιά της Κύπρου - Hvad nytt 

Ο Νικοκλής, γιος του Ευαγόρα και βασιλιάς της Σαλαμίνας στην Κύπρο, είχε μπροστά του το λαμπρό παράδειγμα του πατέρα και προκατόχου του και προσπάθησε σοβαρά να ακολουθήσει τα βήματά του.

Όταν ανέβηκε στον θρόνο, βρήκε το βασιλικό ταμείο σχεδόν εξαντλημένο εξαιτίας των μεγάλων δαπανών που είχαν γίνει κατά τον Περσικό Πόλεμο. Άλλοι ηγεμόνες σε παρόμοια κατάσταση θα είχαν καταφύγει σε αυθαίρετα μέτρα. Ο Νικοκλής όμως είχε καλύτερες αρχές. Εξορίες, δημεύσεις περιουσιών και βαρείς φόροι δεν αναφέρθηκαν ποτέ στη διακυβέρνησή του. Η ασφάλεια των πολιτών ήταν το κύριο μέλημά του και η δικαιοσύνη η αγαπημένη του αρετή.

Σταδιακά απάλλαξε το κράτος από τα χρέη χωρίς να επιβαρύνει τον λαό με υπερβολικούς φόρους. Αντίθετα, περιόρισε τις δικές του περιττές δαπάνες και διαχειρίστηκε με σύνεση τα έσοδα του βασιλείου.

«Έχοντας τη βεβαιότητα», έλεγε, «ότι δεν αδίκησα ούτε τον πιο ταπεινό υπήκοό μου, έχω την ικανοποίηση να γνωρίζω ότι βοήθησα το κράτος και ευεργέτησα πολλούς».

Πίστευε ότι είχε κάθε δικαίωμα να εκφράζεται έτσι και ότι τα λόγια του θα διαδίδονταν ανάμεσα στους υπηκόους του.

Ο Νικοκλής διακρινόταν και για μια ακόμη αρετή, σπάνια ακόμη και μεταξύ των ηγεμόνων: τη συζυγική πίστη και την εγκράτεια. Θεωρούσε τιμή του ότι δεν είχε αγαπήσει ούτε επιθυμήσει άλλη γυναίκα εκτός από τη βασίλισσά του και πίστευε ότι ήταν εξίσου υποχρεωμένος να τηρεί τη συζυγική πίστη όσο και η σύζυγός του.

Συντακτική ομάδα 

Κύπρος 1800: Ο Άγγλος έμπορος που ξεγέλασε τους Οθωμανούς και χάθηκε στη Μεσόγειο

Η Κύπρος συνδέεται συχνά με τους αρχαίους πολιτισμούς, τους Σταυροφόρους και την οθωμανική περίοδο. Ωστόσο, στις σελίδες της σουηδικής εφημερίδας Stockholmsposten της 19ης Ιουλίου 1800 συναντάμε μια διαφορετική ιστορία: την περιπέτεια ενός Άγγλου εμπόρου που εγκαταστάθηκε στο νησί, απέκτησε μεγάλη περιουσία, αλλά βρέθηκε αντιμέτωπος με αυθαίρετες φορολογικές απαιτήσεις των οθωμανικών αρχών. Το περιστατικό, που δημοσιεύθηκε στη Σουηδία πριν από περισσότερα από 225 χρόνια, προσφέρει μια ενδιαφέρουσα ματιά στην καθημερινότητα και τις συνθήκες ζωής της Κύπρου κατά την οθωμανική εποχή.

Εμπορικό γεύμα- Stockholmsposten, 19 Ιουλίου 1800

Ένας Άγγλος έμπορος, που είχε περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στα ελληνικά νησιά, αποφάσισε να αγοράσει κτήματα στην Κύπρο ώστε να ζήσει εκεί τα υπόλοιπα χρόνια του κάτω από το ήπιο κλίμα του νησιού. Έφτασε στα μέσα του αιώνα με περίπου 20.000 λίρες στερλίνες. Αγόρασε γη και την καλλιέργησε με τόση επιτυχία, ώστε σύντομα έγινε πρότυπο γεωργού στην περιοχή. Αγαπούσε την καλή ζωή και το σπίτι του ήταν πάντα ανοιχτό στους ξένους και τους επισκέπτες, γεμάτο χαρά και φιλοξενία.

Ύστερα από μερικά χρόνια όμως η ηρεμία του διαταράχθηκε. Ο Τούρκος διοικητής, πληροφορημένος για τον πολυτελή τρόπο ζωής του, θεώρησε ότι διέθετε μεγάλη περιουσία και τον υποχρέωσε να πληρώσει το μισό των κερδών που είχε αποκτήσει από τότε που εγκαταστάθηκε στο νησί. Το ποσό υπολογίστηκε αυθαίρετα και ήταν εξαιρετικά υψηλό. Η απρόσμενη αυτή απαίτηση απειλούσε να τον καταστρέψει οικονομικά.

Φοβούμενος τις συνέπειες, υποθήκευσε κρυφά την περιουσία του και συγκέντρωσε ένα σημαντικό χρηματικό ποσό. Στη συνέχεια κάλεσε όλους τους γνωστούς του, καθώς και εμπόρους από διάφορα έθνη, σε μεγάλο γεύμα στην εξοχική του κατοικία κοντά στη θάλασσα. Ανάμεσα στους καλεσμένους βρίσκονταν και οι πιστωτές του. Όλοι επαινούσαν τη γενναιοδωρία και την ευγένειά του, ενώ άφθονα και εκλεκτά κρασιά προσφέρονταν στους παρευρισκόμενους. Η διασκέδαση με χορό και γλέντι συνεχίστηκε μέχρι τα ξημερώματα.

Όταν ήρθε η ώρα να αποχωρήσουν, διαπίστωσαν ότι ο οικοδεσπότης είχε εξαφανιστεί. Οι τρομαγμένοι πιστωτές του άρχισαν να υποψιάζονται τι είχε συμβεί. Μετά από έρευνα έμαθαν ότι ένα πλοίο που είχε αγκυροβολήσει την προηγούμενη ημέρα στην ακτή είχε αποπλεύσει μέσα στη νύχτα. Δεν είχαν πλέον αμφιβολία ότι ο Άγγλος είχε επιβιβαστεί σε αυτό, ενώ οι καλεσμένοι του διασκέδαζαν και μεθούσαν.

Από τότε δεν έλαβαν ποτέ ξανά καμία είδηση γι’ αυτόν. Υπέθεσαν είτε ότι έπεσε στα χέρια πειρατών είτε ότι κατάφερε να διαφύγει και να συνεχίσει το ταξίδι του προς άγνωστη κατεύθυνση.

Συντακτική ομάδα 

Κυπριακός χαλκός, Μυκήνες και Σουηδία: Η διαδρομή που ένωνε Βορρά και Μεσόγειο πριν από 3.600 χρόνια

Τι κοινό μπορεί να έχουν οι βραχογραφίες της Σουηδίας με την αρχαία Ελλάδα και την Κύπρο; Νέα αρχαιολογικά ευρήματα υποστηρίζουν ότι ήδη από την Εποχή του Χαλκού υπήρχε εμπορική και πολιτιστική σύνδεση ανάμεσα στη Μεσόγειο και τη Σκανδιναβία, με τον κυπριακό χαλκό και το σκανδιναβικό κεχριμπάρι να αποτελούν τους βασικούς άξονες ενός δικτύου που εκτεινόταν σε χιλιάδες χιλιόμετρα.Αυτο υποστηρίζεται από Σουηδούς αρχαιολόγους το οποίο βρίσκεται σε άρθρο απο το 2020 σε Σουηδική εφημερίδα. 

2020-07-20 Bohustidning 

Αρχαίες βραχογραφίες στο Bohuslän ίσως δεν απεικονίζουν τοπικά πλοία, αλλά πλοία που έφερναν πολύτιμο χαλκό από τη Μεσόγειο.

Χάλκινα εργαλεία που έχουν ανακαλύψει ερευνητές στη Σουηδία ενδέχεται να κατασκευάστηκαν από χαλκό που μεταφέρθηκε από την Κύπρο. Αυτό υποστηρίζουν σήμερα αρχαιολόγοι. Σύμφωνα με τη θεωρία τους, οι βραχογραφίες της περιοχής Tanumshede στο Bohumslän ίσως καταγράφουν το μακρινό εμπόριο μεταξύ της Σκανδιναβίας και της Μεσογείου.

Όταν ξεκίνησε η Εποχή του Χαλκού, γύρω στο 1600 π.Χ., άρχισαν να χαράσσονται χιλιάδες παραστάσεις στους βράχους του Μποχούσλαν. Ένα από τα συνηθέστερα μοτίβα είναι τα πλοία, τα οποία συνοδεύονται συχνά από σχήματα που θυμίζουν πλίνθους χαλκού.

Το μεγαλύτερο μέρος του χαλκού που κυκλοφορούσε στην Ευρώπη κατά την Εποχή του Χαλκού προερχόταν από τη Σικελία, τη Σαρδηνία, την Ισπανία και την Κύπρο, όπως αποκαλύπτουν ισοτοπικές αναλύσεις που μπορούν να εντοπίσουν την προέλευση ενός μετάλλου.

Η μεγαλύτερη γνωστή συγκέντρωση χαλκού βρέθηκε στο ναυάγιο του «Uluburun», που βυθίστηκε ανοιχτά των ακτών της Τουρκίας πριν από περίπου 3.300 χρόνια. Οι υποθαλάσσιες ανασκαφές έδειξαν ότι το πλοίο μετέφερε δέκα τόνους χαλκού σε πλίνθους, οι οποίες φαίνεται ότι προέρχονταν όλες από την Κύπρο.

Η αρχαία βιομηχανία χαλκού της Κύπρου παρήγαγε σχετικά καθαρό μέταλλο, το οποίο χυνόταν σε μεγάλες πλάκες. Οι πλάκες της Εποχής του Χαλκού έμοιαζαν με τεντωμένο δέρμα βοδιού και διέθεταν τέσσερις προεξοχές για εύκολη μεταφορά. Κάθε μία μπορούσε να ζυγίζει έως και 37 κιλά.

Αρχαιολόγοι του Πανεπιστημίου του Γκέτεμποργκ διαπίστωσαν ότι ο χαλκός σε 70 σουηδικά εγχειρίδια και τσεκούρια της Εποχής του Χαλκού προερχόταν από την Κύπρο. Πιθανότατα ανταλλάχθηκε με βαλτικό κεχριμπάρι.

«Ο χαλκός και ο μπρούντζος ήταν τότε τόσο πολύτιμοι όσο είναι σήμερα το πετρέλαιο. Ο μπρούντζος και το κεχριμπάρι ήταν οι δύο κινητήριες δυνάμεις της οικονομίας της Εποχής του Χαλκού, σε τέτοιο βαθμό ώστε δημιουργούνταν ακόμη και γαμήλιες συμμαχίες μεταξύ ισχυρών οικογενειών για να διασφαλιστεί το εμπόριο κεχριμπαριού», αναφέρει ο καθηγητής αρχαιολογίας Κρίστιαν Κρίστιανσεν.

Η περίφημη «Κοπέλα του Έγκτβεντ», μια νεαρή γυναίκα που έζησε γύρω στο 1380 π.Χ. και βρέθηκε σε ταφικό μνημείο στη Δανία το 1926, αποκαλύπτει πώς οι εμπορικές σχέσεις σφραγίζονταν με γάμους.

Αναλύσεις στα μαλλιά, τα δόντια και τα νύχια της έδειξαν ότι δεν καταγόταν από τη Δανία. Επιπλέον, το μαλλί των ρούχων της προερχόταν από τη νότια Γερμανία.

«Η εκτίμησή μου είναι ότι η κοπέλα του Έγκτβεντ ήταν μια νεαρή γυναίκα από τη νότια Γερμανία που παντρεύτηκε έναν άνδρα από τη Γιουτλάνδη, ώστε να δημιουργηθεί συμμαχία μεταξύ δύο ισχυρών οικογενειών», λέει ο Κρίστιανσεν.

Το πολύτιμο μέταλλο ανταλλασσόταν με κεχριμπάρι από τη Σκανδιναβία, το οποίο ήταν ιδιαίτερα περιζήτητο στο μυκηναϊκό ελληνικό κόσμο και στη Μέση Ανατολή. Τα μοτίβα και τα σύμβολα που εμφανίζονται στις βραχογραφίες του Μποχούσλαν υποδηλώνουν ότι μαζί με τον χαλκό μεταφέρονταν και πολιτιστικές και θρησκευτικές επιρροές.

Κατά την Εποχή του Χαλκού εμφανίζονται νέες μορφές και σύμβολα στους βράχους του Μποχούσλαν, με αξιοσημείωτες ομοιότητες με τη θρησκεία και τον πολιτισμό της Μεσογείου. Ανάμεσά τους υπάρχουν ταύροι, πολεμιστές και κερασφόρες μορφές.

Οι βραχογραφίες της Τάνουμσχεντε απεικονίζουν μεγάλους ταύρους δίπλα σε πλοία και σκηνές ταυροκαθαψίων. Ο ταύρος αποτελούσε κεντρικό σύμβολο της μινωικής Κρήτης πριν από περίπου 3.500 χρόνια, ενώ συναντάται και στον πολιτισμό των Χετταίων της Ανατολίας.

Ένα ακόμη μυστηριώδες μοτίβο είναι οι κερασφόρες ανθρώπινες μορφές, που θυμίζουν παραστάσεις από τη νότια Τουρκία της Εποχής του Χαλκού και συνδέονται με τον χεττιτικό θεό της καταιγίδας Ταρχούν. Παράλληλα, σε αρκετές βραχογραφίες εμφανίζονται πολεμιστές πάνω σε δίτροχα άρματα, ένα χαρακτηριστικό θέμα της μυκηναϊκής Ελλάδας.

Σύμφωνα με τον Δανό ερευνητή Φλέμινγκ Κάουλ του Εθνικού Μουσείου της Δανίας, οι ομοιότητες αυτές δείχνουν ότι θρησκευτικές ιδέες και πολιτιστικά σύμβολα ταξίδευαν μαζί με τα εμπορεύματα κατά μήκος των εμπορικών δικτύων της Εποχής του Χαλκού.

«Τα μοτίβα στις σουηδικές βραχογραφίες και στους τάφους ίσως μεταφέρθηκαν από τις Μυκήνες. Για παράδειγμα, τα δίτροχα άρματα εμφανίζονται επίσης σε μυκηναϊκούς τάφους», σημειώνει.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι την ίδια περίπου εποχή που εμφανίζονται τα χάλκινα τσεκούρια στη Σκανδιναβία, γύρω στο 1600 π.Χ., οι Έλληνες της Εποχής του Χαλκού αρχίζουν να θάβουν τους πολεμιστές τους μαζί με κεχριμπάρι από τον βορρά.

Ίσως, λοιπόν, οι βραχογραφίες του Μποχούσλαν να απεικονίζουν το εμπόριο χαλκού και κεχριμπαριού μεταξύ της Ελλάδας, της Κύπρου και της Σκανδιναβίας πριν από περίπου 3.600 χρόνια.

Τέλος αξίζει να σημειωθεί ότι το 1935 βράχος από το Bohuslän της Σουηδίας μεταφέρθηκε στο Μεσολόγγι για την ανέγερση μνημείου προς τιμήν των Σουηδών φιλελλήνων που συμμετείχαν στην Ελληνική Επανάσταση του 1821. Ένας ακόμη συμβολικός δεσμός ανάμεσα στον Ελληνισμό και τη Σουηδία.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε επίσης στην εφημερίδα Strömstadstidning και υπογράφεται από τον δημοσιογράφο Philippe Boström. Η δημοσίευση εξετάζει τις πιθανές συνδέσεις μεταξύ των βραχογραφιών του Μποχούσλαν, της μυκηναϊκής Ελλάδας και του κυπριακού χαλκού κατά την Εποχή του Χαλκού. 

Αξιοσημείωτο ότι στο βιβλίο του Bob G Lind και του αείμνηστου καθηγητή Nils Axel Mörner "Φοινικικά και Μυκηναϊκά στοιχεία στο Österlen", αναγράφονται λεπτομερώς ο τρόπος μεταφοράς του χαλκού από την Κύπρο στον Βορρά. 

Συντακτική ομάδα 

Όταν το Grekenland έγινε Hellas: Η ιδιαίτερη σχέση της Νορβηγίας με την Ελλάδα (βίντεο)

 

Γιατί η Νορβηγία αποκαλεί την Ελλάδα «Hellas» ενώ οι περισσότερες χώρες χρησιμοποιούν ονομασίες όπως Greece, Grekland ή Griechenland; Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Νορβηγίας παρουσιάζει την ενδιαφέρουσα ιστορία πίσω από αυτή τη γλωσσική ιδιαιτερότητα μέσα απο ένα βίντεο. 

Μέχρι το 1933, η Ελλάδα ήταν γνωστή στα νορβηγικά ως Grekenland, όπως εξακολουθεί να συμβαίνει στη Σουηδία ως Grekland και τη Δανία ως Grækenland,τα οποία πήραν από τα Γερμανικά. Όμως, στο πλαίσιο μιας προσπάθειας τυποποίησης των γεωγραφικών ονομάτων, οι νορβηγικές αρχές αποφάσισαν να υιοθετούν, όπου ήταν δυνατόν, τις ονομασίες που χρησιμοποιούν οι ίδιες οι χώρες στη γλώσσα τους. Έτσι, το Grekenland αντικαταστάθηκε από το Hellas, την αρχαία και ιστορική ονομασία της Ελλάδας καθώς ακόμα και η Κύπρος, ονομάζεται Kypros στα Νορβηγικά. 

Το αποτέλεσμα είναι ότι σήμερα η Νορβηγία αποτελεί τη μοναδική χώρα εκτός Ελλάδας και Κύπρου που χρησιμοποιεί επίσημα το όνομα Hellas και Kypros διατηρώντας έναν ιδιαίτερο γλωσσικό δεσμό με την ελληνική ιστορία και παράδοση.

Συντακτική ομάδα 

Ο Δανός βασιλιάς που ένωσε την Πάφο με την Λουντ – Η ξεχασμένη σκανδιναβική ιστορία της Κύπρου

Η Πάφος συνδέεται συνήθως με την θεά Αφροδίτη και τον Απόστολο Παύλο. Λίγοι γνωρίζουν όμως ότι εκεί πέθανε το 1103 ο Δανός βασιλιάς Erik Ejegod, ιδρυτής της Αρχιεπισκοπής της Λούντ. Στις αρχές του 20ού αιώνα, ο Σουηδός καθηγητής Ewert Wrangel ακολούθησε τα ίχνη του στην Κύπρο, συνδέοντας την ιστορία της Λούντ με τον ελληνορωμαϊκό και παλαιοχριστιανικό κόσμο της Πάφου. Σε άρθρο του στη Sydsvenska dagbladet περιέγραψε το τελευταίο προσκύνημα του Δανού μονάρχη και τον ξεχασμένο τάφο του στην Κύπρο.

«Πρέπει να ειπωθεί ότι ο γενναίος βασιλιάς επιθύμησε να θεραπεύσει τις εσωτερικές του πληγές. Ο ηγεμόνας αναχώρησε από τον Βορρά με πολυάριθμη συνοδεία για να σώσει την ψυχή του. Προετοιμαζόταν για έναν ενδοξότερο κόσμο. Ξεκίνησε για να γνωρίσει τη γη της Ιερουσαλήμ, η οποία τότε άνθιζε ειρηνικά. Ο βασιλιάς επιθυμούσε να αποκτήσει μια ουράνια ζωή.»

Ο Wrangel εξηγεί ότι ο Erik Ejegod ήταν ιδιαίτερα αγαπητός στον λαό του. Όταν έγινε γνωστή η πρόθεσή του να εγκαταλείψει τη Δανία για προσκύνημα στους Αγίους Τόπους, η είδηση προκάλεσε μεγάλη θλίψη:

«Όταν έγινε γνωστό το σχέδιό του για προσκύνημα, λέγεται ότι προκάλεσε μεγάλη θλίψη στη χώρα και ότι οι υπήκοοί του προσφέρθηκαν ακόμη και να φορολογηθούν με το ένα τρίτο της περιουσίας τους, αν ο βασιλιάς δεχόταν να παραμείνει στην πατρίδα.»

Παρά τις εκκλήσεις, ο βασιλιάς ξεκίνησε το ταξίδι του το 1102. Μαζί του ταξίδευαν συγγενείς, ευγενείς και σημαντικές προσωπικότητες από τη Δανία και πιθανώς από άλλα σκανδιναβικά βασίλεια.Ακολουθώντας τον παλιό δρόμο των Βαράγγων μέσω της Ρως, έφθασε στην Κωνσταντινούπολη, όπου ο αυτοκράτορας Αλέξιος Α΄ Κομνηνός τον υποδέχθηκε με μεγάλες τιμές, προσφέροντάς του βασιλικά δώρα, πλοία και χρυσό.

Ο Wrangel γράφει:

«Στην Κωνσταντινούπολη ο αυτοκράτορας υποδέχθηκε τον βόρειο βασιλιά με τον πιο τιμητικό τρόπο. Του χάρισε βασιλική ενδυμασία και δεκατέσσερα πλοία.»

Στις αρχές του 1103 ο Erik συνέχισε το ταξίδι του.Πιθανότατα επισκέφθηκε την Έφεσο και άλλα μεγάλα χριστιανικά προσκυνήματα της Μικράς Ασίας όπου και τελικά έφθασε στην Κύπρο.

«Με βεβαιότητα ο βασιλιάς Έρικ όπως αναφέρει η Knýtlinga Saga έφθασε στην Κύπρο, το νησί του Βαρνάβα, όπου είχε επίσης κηρύξει ο Παύλος. Όμως εκεί προσβλήθηκε από μια ασθένεια που έγινε η αιτία του θανάτου του.»

Σύμφωνα με το άρθρο:

«Αυτό συνέβη στην πόλη που κατά τον Μεσαίωνα ονομαζόταν Μπάφα, δηλαδή η Νέα Πάφος, όπου οι Ρωμαίοι είχαν κάποτε ανεγείρει ένα μεγαλοπρεπές ιερό αφιερωμένο στην Αφροδίτη, όμως πολλά από τα αρχαία ιερά είχαν ήδη καταστραφεί.

Και καταλήγει:

«Ο θάνατος του βασιλιά Έρικ πρέπει να συνέβη στις 11 Ιουλίου 1103.Ο άρχοντας των πάντων απαίτησε την ψυχή του γενναίου ηγεμόνα ενώ βρισκόταν μακριά στον κόσμο. Ο ισχυρός βασιλιάς δεν έφθασε στα γηρατειά. Ο θρήνος των πολεμιστών ακούστηκε παντού. Έκτοτε γενναίοι άνδρες πενθούν τον θάνατο του βασιλιά σε ολόκληρο τον κόσμο»

Ο Wrangel περιγράφει επίσης το τοπίο που αντίκρισαν οι Σκανδιναβοί ταξιδιώτες:

"Όμως δεν μπορούσαν παρά να γοητευθούν από την υπέροχη φύση, η οποία την άνοιξη και στις αρχές του καλοκαιριού παρουσιαζόταν με τον πλουσιότερο ανθικό στολισμό.Ψηλότερα βουνά οι Βόρειοι σπάνια είχαν δει. Τα πευκοδάση των κορυφών αυτών τους θύμιζαν τα πευκοδάση των βόρειων πατρίδων τους. Η πεδιάδα από κάτω θα μπορούσε να είναι η Σκάνια ή η Ζηλανδία· (jylland) όμως τα αμπέλια, οι πορτοκαλιές και οι ελιές μαρτυρούσαν διαφορετικές συνθήκες της φύσης"

Και συνεχίζει:

«Η περιοχή υψώνεται με λόφους και ορεινές αναβαθμίδες προς μια εύφορη πεδιάδα και πίσω της απλώνεται το μεγάλο ορεινό συγκρότημα που ονομάζεται Τρόοδος και φθάνει σε ύψος άνω των 2.000 μέτρων πάνω από τη θάλασσα.»

1925-06-21 Sydsvenska dagbladet 

Επιπλέον λίγο πριν από το ταξίδι του στην Ανατολή και την Κύπρο το 1924, ο ίδιος ο καθηγητής Ewert Wrangel του Πανεπιστημίου του Λούντ δήλωνε ότι στόχος του ήταν να μελετήσει την παλαιοχριστιανική τέχνη και να ακολουθήσει τα ίχνη του Δανού βασιλιά Erik Ejegod, ο οποίος πέθανε στην Πάφο το 1103. Ο Σουηδός ιστορικός τόνιζε ιδιαίτερα τη σύνδεση του καθεδρικού ναού της Λουντ με την ελληνορωμαϊκή και χριστιανική παράδοση της Ανατολής, θεωρώντας ότι η τέχνη και η εκκλησιαστική κληρονομιά της Σκανδιναβίας είχαν τις ρίζες τους στον ελληνικό, ρωμαϊκό και παλαιοχριστιανικό κόσμο.

Sydsvenska dagbladet 1924-12-11 

Τέλος άξιο αναφοράς είναι το ενδιαφέρον του καθηγητή Ewert Wrangel για την Κύπρο συνεχίστηκε και μετά το ταξίδι του το 1925. Σε δημόσια διάλεξη στο Μάλμε με τίτλο «Cypern, skönhetsgudinnans ö» («Η Κύπρος, το νησί της θεάς της ομορφιάς»), παρουσίασε τις εμπειρίες και τα ευρήματά του από το νησί, συμβάλλοντας στη γνωριμία του σουηδικού κοινού με την ιστορία και τον πολιτισμό της Κύπρου.

Σήμερα υπάρχει αναμνηστική πλάκα/μνημείο στον αρχαιολογικό χώρο της Χρυσοπολίτισσας, δίπλα στη Στήλη του Αποστόλου Παύλου. Εκεί συνήθως οδηγούνται οι επισκέπτες που αναζητούν τον τάφο του Δανού βασιλιά.

Danmarkshistoria

Αγαλμα του βασιλιά Έρικ στο Slangerup της Δανίας 

Συντακτική ομάδα 

Christian Dragenberg:Ο γηραιότερος άνδρας της Σκανδιναβίας βρέθηκε σκλάβος στην Κύπρο

Η ιστορία του Christian Dragenberg αποτελεί μία από τις πιο εντυπωσιακές και αμφιλεγόμενες βιογραφίες της σκανδιναβικής ναυτικής παράδοσης. Σύμφωνα με τις πηγές της εποχής, ο Νορβηγός ναυτικός γεννήθηκε το 1626 και φέρεται να έζησε έως το 1772, φτάνοντας την εκπληκτική ηλικία των 145 ετών. Κατά τη διάρκεια της ζωής του ταξίδεψε σε ολόκληρο τον κόσμο, πολέμησε σε πολέμους, επέζησε ναυαγίων, αιχμαλωτίστηκε από πειρατές της Βόρειας Αφρικής και πέρασε δεκαπέντε χρόνια ως σκλάβος στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Στο πιο κατω άρθρο που βρηκαμε το 1926-05-17 στην εφημερίδα Elfsborg Läns tidning ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η σύνδεσή του με την Κύπρο. Για πέντε χρόνια εργάστηκε ως σκλάβος σε αμπελώνα του νησιού, βιώνοντας τις δύσκολες συνθήκες της οθωμανικής περιόδου. Αργότερα μεταφέρθηκε στο Χαλέπι, πριν καταφέρει τελικά να αποδράσει μαζί με άλλους Ευρωπαίους αιχμαλώτους και να επιστρέψει στην πατρίδα του.

Είτε ο θρύλος της υπερβολικά μακράς ζωής του ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα είτε όχι, η ζωή του Ντράκενμπεργκ παραμένει ένα μοναδικό μίγμα ιστορίας, ναυτικών περιπετειών και λαϊκής παράδοσης. Το ακόλουθο δημοσίευμα παρουσιάζει την εντυπωσιακή διαδρομή ενός ανθρώπου που συνδέθηκε, έστω και μέσα από τις περιπέτειές του, με την ιστορία της Κύπρου και της Ανατολικής Μεσογείου.

Παράξενοι άνθρωποι-Christian Dragberg- Elfsborgs Läns tidning 1926-05-17

Πριν από ακριβώς 300 χρόνια γεννήθηκε σε ένα αγρόκτημα στο Μπούχουσλεν, που τότε ανήκε στη Νορβηγία, ένας άνθρωπος του οποίου η ζωή μόνο συνηθισμένη δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Επιπλέον, κατέχει μια εντελώς ξεχωριστή φήμη ως ο γηραιότερος άνθρωπος της Σκανδιναβίας κατά τους ιστορικούς χρόνους.

Ο εορταζόμενος της επετείου είναι ο ναυτικός και πολεμιστής Κρίστιαν Ντράκενμπεργκ, ο οποίος, αφού περιπλανήθηκε σε ολόκληρο τον κόσμο και έζησε αμέτρητες περιπέτειες, πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του στο Άαρχους, όπου πέθανε σε ηλικία σχεδόν 146 ετών.

Ο Christian Dragenberg γεννήθηκε στις 18 Νοεμβρίου 1626 στο αγρόκτημα Blomsholm στο Bohuslän του θαλασσοπόρου Ιάκωβ Ντράκενμπεργκ. Ήδη από την ηλικία των οκτώ ετών εγκατέλειψε το σπίτι του, πήγε σε έναν θείο του στην Ολλανδία και στα δεκατρία του χρόνια έγινε ναυτικός, επάγγελμα στο οποίο παρέμεινε πιστός σε όλη τη μακρόχρονη ζωή του.

Ταξίδεψε στη Γροιλανδία, την Ισπανία, τις επαρχίες της Βαλτικής και την Αγγλία, αλλά το 1657 επέστρεψε στη Νορβηγία, όπου έγινε υπαξιωματικός του ναυτικού και έλαβε μέρος στον πόλεμο εναντίον της Σουηδίας κατά τα έτη 1657–1660.

Μετά την ειρήνη ξαναβγήκε στη θάλασσα, όμως την περίοδο 1675–1679 βρέθηκε πάλι στην πατρίδα του και πολέμησε εκ νέου τους Σουηδούς. Στη συνέχεια η δίψα του για ταξίδια και περιπέτειες τον οδήγησε ξανά μακριά από το σπίτι του και, σε ηλικία 68 ετών, βίωσε τη δυσκολότερη και πιο δυσάρεστη περιπέτεια της ζωής του.

Ενώ υπηρετούσε σε αγγλικό πλοίο, αιχμαλωτίστηκε από Αλγερινούς πειρατές και πουλήθηκε ως σκλάβος σε έναν Τούρκο στην Τρίπολη. Η αιχμαλωσία αυτή διήρκεσε συνολικά δεκαπέντε χρόνια.

Στην αρχή ο ίδιος και οι σύντροφοί του ζούσαν σχετικά υποφερτά, αλλά μετά από πέντε χρόνια ο αφέντης τους πέθανε και ο Ντράκενμπεργκ μεταφέρθηκε στην Κύπρο, όπου υπέφερε πολύ δουλεύοντας σε αμπελώνα. Ούτε αργότερα βελτιώθηκε η κατάστασή του. Μαζί με έναν Νορβηγό, δύο Δανούς, έναν Ιταλό και έναν Ολλανδό, πουλήθηκαν ύστερα από άλλα πέντε χρόνια σε έναν πλούσιο Εβραίο στο Χαλέπι.

Παρά τα βάσανά τους δεν εγκατέλειψαν ποτέ την ελπίδα της απόδρασης. Τελικά τα κατάφεραν χάρη στη βοήθεια ενός Σουηδού και ενός Άγγλου. Εξασφάλισαν μια μικρή βάρκα και, εφοδιασμένοι με τρόφιμα από τον Άγγλο, έφτασαν ύστερα από έντεκα ημέρες κωπηλασίας στη Μάλτα, όπου έγιναν δεκτοί με καλοσύνη.

Αργότερα ταξίδεψαν πεζή μέσω της Ιταλίας και της Γαλλίας. Στο Μπορντό ο Ντράκενμπεργκ αποχωρίστηκε τους συντρόφους του και επέστρεψε στη Νορβηγία.

Τότε ήταν 85 ετών.

Παρά την ηλικία του, σύντομα ήταν έτοιμος για νέες περιπέτειες. Ταξίδεψε στην Ισπανία και έπεσε ξανά στα χέρια πειρατών, αλλά αυτή τη φορά κατάφερε να σωθεί. Επιστρέφοντας στην πατρίδα του, συμμετείχε στον Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο.

Κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας του ήρθε σε σύγκρουση με τον περίφημο Δανονορβηγό ναυτικό ήρωα Πέτερ Βέσελ (Τόρντενσκιολντ). Ο καβγάς τους έληξε όταν ο Ντράκενμπεργκ πέταξε το ξίφος του Βέσελ πάνω από τη στέγη ενός σπιτιού και τιμωρήθηκε με κράτηση.

Αργότερα αποστρατεύτηκε, αλλά δεν μπορούσε να προσαρμοστεί στη ζωή της στεριάς. Προσλήφθηκε σε ολλανδικό πλοίο, το οποίο ναυάγησε ανήμερα τα Χριστούγεννα μέσα σε φοβερή καταιγίδα. Ο ίδιος διασώθηκε, αλλά το ναυάγιο αυτό έβαλε τέλος στη ναυτική του καριέρα.

Είχε περάσει συνολικά ογδόντα χρόνια στη θάλασσα και είχε επισκεφθεί σχεδόν όλα τα λιμάνια του κόσμου.

Τα επόμενα είκοσι χρόνια τα πέρασε σε διάφορα μέρη της Δανίας και της Σουηδίας. Όταν ήταν 109 ετών, έγινε δεκτός σε ακρόαση από τον βασιλιά Χριστιανό ΣΤ΄ στο Φρέντενσμποργκ. Κατά την αποχώρησή του, ο βασιλιάς τού χορήγησε ισόβια σύνταξη ως ανώτερου ναύτη. Πιθανότατα ο μονάρχης δεν φανταζόταν ότι η σύνταξη αυτή θα καταβαλλόταν για ακόμη 36 χρόνια.

Ο ηλικιωμένος θαλασσοπόρος ενδιαφερόταν πάντοτε για τις γυναίκες, αλλά παρέμενε εργένης. Τελικά αποφάσισε να παντρευτεί και, σε ηλικία 111 ετών, τέλεσε με μεγάλες τιμές και επισημότητα τον γάμο του με μια εξηντάχρονη χήρα ναυτικού από το Άαρχους.

Ο γάμος όμως δεν κράτησε πολύ. Ύστερα από λίγα χρόνια η σύζυγός του πέθανε και ο Ντράκενμπεργκ ξανάρχισε την περιπλανώμενη ζωή του. Περιόδευε ως φιλοξενούμενος σε αρχοντικά της Γιουτλάνδης, μέχρι που, σε ηλικία 132 ετών, εγκαταστάθηκε οριστικά στο Άαρχους, όπου έγινε το μεγαλύτερο αξιοθέατο της πόλης.

Εκεί πέθανε στις 9 Οκτωβρίου 1772, σε ηλικία 145 ετών, 10 μηνών και 26 ημερών, σύμφωνα με τον θρύλο.

Η κηδεία του έγινε με εξαιρετικές τιμές και οι καμπάνες χτυπούσαν και στις δύο εκκλησίες της πόλης. Για πολλά χρόνια πλήθη ανθρώπων επισκέπτονταν το φέρετρό του, το οποίο παρέμενε πάνω από το έδαφος.

Το πιο παράξενο ήταν ότι, αν και δεν είχε ταριχευθεί, το σώμα του δεν έδειχνε κανένα σημάδι αποσύνθεσης και διατηρούνταν αναλλοίωτο. Έφτασαν μάλιστα στο σημείο να το εκθέτουν επί πληρωμή σε πανηγύρια και αγορές, μέχρι που με βασιλική διαταγή το φέρετρο θάφτηκε οριστικά.

Ο Ντράκενμπεργκ περιγράφεται ως άνδρας μέτριου αναστήματος αλλά πολύ γεροδεμένος, με μακριά ασημόγκριζη γενειάδα στα τελευταία χρόνια της ζωής του. Η σωματική του δύναμη θεωρούνταν εξαιρετική και για τα κατορθώματά του κυκλοφορούσαν πολλές ιστορίες.

Όταν τον ρωτούσαν πώς κατάφερε να ζήσει τόσο πολύ, φέρεται να απαντούσε:

«Τα τελευταία εκατό χρόνια δεν πήγα ούτε ένα βράδυ για ύπνο νηφάλιος.»

Παρ’ όλα αυτά, τα τελευταία πέντε ή έξι χρόνια της ζωής του έχασε τη γεύση του για την μπίρα και το δυνατό ποτό και προτίμησε το τσάι και το κρασί.

Οι περιπέτειές του καταγράφηκαν σε πολλά λαϊκά βιβλία και φυλλάδια. Μάλιστα, ακόμη και κατά την 300ή επέτειο της γέννησής του εκδόθηκε μια νέα βιογραφία του. Και ίσως δικαιολογημένα, αφού η ζωή ενός ανθρώπου που, σύμφωνα με την παράδοση, έζησε 146 χρόνια ήταν αρκετή για να γεμίσει πολλές σελίδες ιστορίας.

Elfsborgs tidning 1926-05-17

Αναδημοσίευση σε Κυπριακό ιστολόγιο

Συντακτική ομάδα 

Σουηδική εφημερίδα 1856: Όταν ο Δανός Θεόφιλος Χάνσεν ανέλαβε να χτίσει την Ακαδημία Αθηνών

Σε δημοσίευμα του 1856, ο σουηδικός τύπος αναφέρεται στη μεγάλη δωρεά του εθνικού ευεργέτη Σίμων Σίνας προς τον βασιλιά Όθωνα για την ίδρυση Ακαδημίας Επιστημών στην Αθήνα. Το άρθρο σημειώνει ότι ο Δανός αρχιτέκτονας Θεόφιλος Χάνσεν αναμενόταν να μεταβεί στην ελληνική πρωτεύουσα για να αναλάβει το φιλόδοξο έργο, το οποίο θα αποτελούσε ένα από τα σημαντικότερα πνευματικά ιδρύματα του ελληνικού κράτους.

Ο Θεόφιλος Χάνσεν (1813–1891) υπήρξε ένας από τους σπουδαιότερους εκπροσώπους του νεοκλασικισμού στην Ευρώπη. Εργάστηκε επί δεκαετίες στην Ελλάδα και συνέβαλε καθοριστικά στη διαμόρφωση της αρχιτεκτονικής εικόνας της Αθήνας. Μεταξύ των σημαντικότερων έργων του συγκαταλέγονται η Ακαδημία Αθηνών, το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος, τα οποία αποτελούν τη γνωστή «Νεοκλασική Τριλογία» της Αθήνας.

Η είδηση του 1856 αποτυπώνει την προσπάθεια του νεαρού ελληνικού κράτους να επενδύσει στην επιστήμη, την παιδεία και τον πολιτισμό, με τη στήριξη μεγάλων ευεργετών της ελληνικής διασποράς και κορυφαίων Ευρωπαίων αρχιτεκτόνων.

1856-07-15-Nya Landskrona tidning 

Σχετικά με τη δωρεά που ο βαρόνος Σίνα στη Βιέννη παρέδωσε στον βασιλιά Όθωνα της Ελλάδας, η εφημερίδα «Triester-Zeitung» αναφέρει τα εξής: Ο βαρόνος Σίνα διέθεσε το ποσό του ενός εκατομμυρίου δραχμών για την ίδρυση και οικονομική ενίσχυση της προτεινόμενης Ακαδημίας Επιστημών στην Αθήνα. Ο περίφημος αρχιτέκτονας Θεόφιλος Χάνσεν, γνωστός από την κατασκευή του οπλοστασίου της Βιέννης, αναμένεται σύντομα να μεταβεί στην πρωτεύουσα της Ελλάδας για να αρχίσει το έργο".

Το ποσό γίνεται αισθητά μικρότερο, εάν το εκατομμύριο ήταν σε ελληνικές δραχμές και όχι σε φλορίνια, όπως είχε αναφερθεί προηγουμένως· ωστόσο, σε κάθε περίπτωση επρόκειτο για μια αξιοσέβαστη δωρεά.

Nya Landskrona 1856-07-15

Συντακτική ομάδα 

Dansk doktor 1923: Cypern och Rhodos är grekiska – Italiens avund mot Grekland kan leda till nya krig

 

Några dagar efter Korfukrisen publicerade Svenska Dagbladet den danske doktorn och orientalisten Frederik Poulsens syn på de grekisk-italienska relationerna. I artikeln från september 1923 hävdade Poulsen att Italiens fientlighet mot Grekland till stor del berodde på den grekiska maktökningen efter Balkankrigen och första världskriget. Han beskrev samtidigt Rhodos och Cypern som grekiska områden under främmande styre och varnade för att en italiensk annektering av Corfu skulle vara en orättvisa med allvarliga konsekvenser för freden i regionen.

Svenska Dagbladet 14 september 1923

Italiens avund mot Grekland – orientalisten Frederik Poulsens syn på den grekisk-italienska konflikten

I den danska tidningen København framförde den danske doktorn och orientalisten Frederik Poulsen, känd för sina kunskaper om Sydeuropas förhållanden och politiska utveckling, sina synpunkter på den grekisk-italienska krisen.

Poulsen påminde om att Italien efter sitt segerrika krig mot Osmanska riket erövrade Rhodos och de omgivande öarna. Enligt honom var Rhodos ett grekiskt område, och Italien kunde endast motivera sitt herravälde där med hänvisning till att Storbritannien samtidigt kontrollerade det grekiska Cypern. Därmed uppstod en bitterhet mellan Grekland och Italien, och om principen om folkens självbestämmande hade tillämpats fullt ut ansåg han att grekerna hade haft rätten på sin sida.

Med Eleftherios Venizelos inleddes Greklands uppgång som regional stormakt. Landets deltagande i Balkankrigen och därefter i första världskriget ledde till betydande territoriella vinster. Den grekiska flaggan kom att vaja ända fram till Konstantinopels portar och över stora delar av västra Mindre Asien, medan Italien samtidigt behöll Rhodos.

Poulsen menade att Greklands växande styrka skapade misstro i Italien. Italienarna såg Grekland som en konkurrent som hade uppnått det som Italien själv drömde om: en relativt kort krigsinsats som resulterade i stora territoriella vinster. Många italienare ansåg att grekerna hade offrat lite men vunnit mycket, medan Italien inte fått tillräcklig utdelning för sina egna uppoffringar.

På frågan om den grekiska expansionismen skedde på andra folks bekostnad svarade Poulsen att den till viss del kunde rättfärdigas, eftersom grekerna utgjorde majoriteten i de europeiska områden som införlivades med Grekland under Venizelos tid. I Mindre Asien var situationen mer komplicerad; städerna hade i stor utsträckning grekisk befolkning medan landsbygden huvudsakligen var turkisk. Samtidigt framhöll han att Mindre Asien under århundraden varit ett centrum för grekisk kultur och civilisation.

Till skillnad från detta ansåg han att den italienska imperialismen inte tog hänsyn till nationella eller etniska förhållanden. Som exempel nämnde han det tyskspråkiga South Tyrol, som Italien annekterade efter första världskriget. Där tvingades den tyska staden Bolzano att använda sitt italienska namn.

Poulsen avslutade med en varning: om Corfu skulle införlivas med Italien skulle det utgöra en orättvisa som riskerade att skapa nytt hat och lägga grunden för framtida konflikter och krig i regionen.

Ypervorioi

Σουηδική εφημερίδα το 1906: Η ανακάλυψη του νάνου ιπποπόταμου στην Κύπρο

Η Σουηδική εφημερίδα του 1906,Lunds Dagbladet αναφέρεται σε μία από τις σημαντικότερες παλαιοντολογικές ανακαλύψεις στην Κύπρο. Η Αγγλίδα φυσιοδίφης Dorothea Bate εντόπισε απολιθωμένα λείψανα εξαφανισμένων ζώων, με κορυφαίο εύρημα τον περίφημο νάνο ιπποπόταμο της Κύπρου, ένα είδος που έζησε στο νησί χιλιάδες χρόνια πριν από την εμφάνιση του ανθρώπου.

Ένας νάνος ιπποπόταμος στην Κύπρο-1906-10-02 

Μια Αγγλίδα ερευνήτρια, η Dorothea Bate, η οποία με μεγάλο ζήλο πραγματοποίησε σπηλαιολογικές έρευνες στην Κύπρο και την Κρήτη, ανακάλυψε στην Κύπρο σκελετικά κατάλοιπα εξαφανισμένων ζώων με μεγάλο επιστημονικό ενδιαφέρον.

Η πιο αξιοσημείωτη ανακάλυψη ήταν ένας πλήρης σκελετός ενός νάνου ιπποπόταμου. Οι επιστήμονες κατάφεραν να συναρμολογήσουν σωστά τα επιμέρους οστά, ώστε ο σκελετός να αποτελεί πλέον έκθεμα στο παλαιοντολογικό τμήμα του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου.

Το ζώο αυτό θεωρείται το μικρότερο είδος της οικογένειας των ιπποποτάμων.

Συντακτική ομάδα 

Δανός δόκτωρ το 1923:"Η Κέρκυρα και η Κύπρος είναι ελληνικές-Η Ιταλία φθονεί την άνοδο της Ελλάδας"

Λίγες ημέρες μετά την Κρίση της Κέρκυρας, η σουηδική εφημερίδα δημοσίευσε τις απόψεις του Δανού διδάκτορα και ανατολιστή Φρέντερικ Πόουλσεν για τις ελληνοϊταλικές σχέσεις. Στο άρθρο της 12ης Σεπτεμβρίου 1923, ο Πόουλσεν υποστήριξε ότι η ιταλική εχθρότητα απέναντι στην Ελλάδα οφειλόταν σε μεγάλο βαθμό στην άνοδο της ελληνικής ισχύος μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ χαρακτήρισε τη Ρόδο και την Κύπρο ελληνικά εδάφη υπό ξένη κυριαρχία. Παράλληλα, προειδοποίησε ότι οποιαδήποτε ιταλική προσάρτηση της Κέρκυρας θα αποτελούσε αδικία με σοβαρές συνέπειες για την ειρήνη στην περιοχή.

Svenska Dagbladet 1923-09-14 - Η ζήλια της Ιταλίας απέναντι στην Ελλάδα

Μερικές απόψεις του ανατολιστή Φρέντερικ Πόουλσεν

Στην εφημερίδα «Köbenhavn», ο δρ Φρέντερικ Πόουλσεν, γνωστός για τις γνώσεις του σχετικά με τις συνθήκες και τις πολιτικές τάσεις της Νότιας Ευρώπης, διατύπωσε ορισμένες απόψεις με αφορμή την ελληνοϊταλική κρίση.

Ο δρ Πόουλσεν υπενθυμίζει αρχικά ότι η Ιταλία, μετά τη νικηφόρα επίθεσή της στην Τρίπολη, απέκτησε τη Ρόδο και τα γύρω νησιά ως πολεμικό λάφυρο από την ηττημένη Τουρκία. Η Ρόδος ήταν καθαρά ελληνική και η Ιταλία μπορούσε να δικαιολογήσει την κυριαρχία της μόνο επικαλούμενη το γεγονός ότι η Αγγλία κατείχε επίσης την ελληνική Κύπρο. Από εκείνη τη στιγμή επικράτησε πικρία ανάμεσα στην Ελλάδα και την Ιταλία και, αν εφαρμοζόταν η αρχή της αυτοδιάθεσης των λαών του Γούντροου Ουίλσον, οι Έλληνες είχαν αναμφίβολα το δίκιο με το μέρος τους.

Με τον Ελευθέριο Βενιζέλο άρχισε η άνοδος της Ελλάδας σε θέση μεγάλης δύναμης. Η συμμετοχή της πρώτα στους Βαλκανικούς Πολέμους και στη συνέχεια στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο οδήγησε σε σημαντική επέκταση των συνόρων της, φέρνοντας την ελληνική σημαία έως την Κωνσταντινούπολη και σε μεγάλες περιοχές της δυτικής Μικράς Ασίας. Η Ιταλία όμως διατήρησε τη Ρόδο.

Αποτέλεσμα της αυξανόμενης ισχύος της Ελλάδας ήταν ότι οι Ιταλοί άρχισαν να βλέπουν με δυσπιστία τον ανταγωνιστή τους, ο οποίος είχε πραγματοποιήσει το όνειρο της ίδιας της Ιταλίας: σύντομη συμμετοχή στον πόλεμο και μεγάλα εδαφικά κέρδη. Οι Ιταλοί θεωρούσαν ότι οι Έλληνες είχαν θυσιάσει λίγα και κέρδισαν πολλά, ενώ οι ίδιοι δεν είχαν λάβει αρκετά.

Σε ερώτηση αν ο ελληνικός ιμπεριαλισμός στρεφόταν εις βάρος άλλων λαών, ο δρ Πόουλσεν απάντησε ότι ήταν σε κάποιο βαθμό δικαιολογημένος, καθώς οι Έλληνες αποτελούσαν την πλειοψηφία σε όλες τις ευρωπαϊκές περιοχές που απέκτησε η Ελλάδα επί Βενιζέλου. Στη Μικρά Ασία, αντίθετα, μόνο οι πόλεις είχαν κυρίως ελληνικό πληθυσμό, ενώ η ύπαιθρος ήταν κατά κύριο λόγο τουρκική. Οι Έλληνες μπορούσαν πάντως να υποστηρίξουν ότι η Μικρά Ασία ήταν ένα αρχαίο ελληνικό πολιτιστικό κέντρο, το οποίο μόλις από τον 14ο αιώνα και με τη βία απέκτησε τουρκικό αγροτικό πληθυσμό.

Αντίθετα, ο ιταλικός ιμπεριαλισμός δεν λαμβάνει υπόψη εθνικά κριτήρια. Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο η Ιταλία προσάρτησε το καθαρά γερμανικό Νότιο Τιρόλο και, για παράδειγμα, η γερμανική πόλη Μπολτσάνο (Bozen) υποχρεώθηκε να χρησιμοποιεί το ιταλικό της όνομα. Οι Ιταλοί, στην πράξη, δεν αρνούνται τίποτα στον εαυτό τους ως κληρονόμοι του γερμανικού ιμπεριαλισμού.

Αν η Κέρκυρα ενσωματωθεί τώρα στο ιταλικό κράτος, θα πρόκειται για μια αδικία που – καταλήγει ο δρ Πόουλσεν θα αποτελέσει τη βάση για νέο μίσος και νέους πολέμους.

Svd 1923-09-14

Svd 1923-09-14

Συντακτική ομάδα 

Nya Skåne 1878: ”Även turkar talar Grekiska på Cypern-turkväldet har gjort ön folkfattigt"

   

Kort efter att Cypern överlämnats från Osmanska riket till Storbritannien sommaren 1878 publicerade den svenska tidningen Nya Skåne en omfattande beskrivning av ön. I artikeln framställs Cypern som en strategiskt belägen ö i östra Medelhavet med bördiga slätter, rik växtlighet och betydande naturresurser. 

Samtidigt menade tidningen att århundraden av krig, sjukdomar och det som beskrivs som ett barbariskt turkvälde hade bidragit till öns tillbakagång och minskade befolkning. Artikeln betonar även att den stora majoriteten av invånarna var greker och att grekiskan var det dominerande språket på ön. 

Dessutom lyfts Cyperns jordbruk, vinproduktion, skogar och mineralrikedomar fram, liksom öns långa historia från antiken, genom korsfarartiden och det venetianska styret, fram till den brittiska övertagandet 1878.

Cypern -1878-07-18-Nya Skåne 

den af Turkiet till England afträdda ön ligger, som bekant, i nordöstra hörnet af Medelhafvet, ungefär på lika afstånd från Syriens och Mindre Asiens kust. Ön genomstrykes från öster till vester af tvänne bergskedjor, mellan hvilka utbreder sig en bördig slätt.

Klimatet är mildt och sundt, den fruktbara jordens växtlighet rik och ymnig men dess odling är mycket försummad och ön ett enda ruinfält. Jordbäfningar, krig, förhärjande sjukdomar och det barbariska turkväldet ha bidragit att göra ön folkfattig. Folkmängden som ännu i medeltiden utgjorde öfver en million, uppgår nu, enligt Ritter, till endast 115,000, af hvilka en femtedel är muhammedaner och bland dessa 5,000 från Egypten införda negerslafvar. Bland de 80—90,000 kristna äro inemot 1,000 katoliker, de öfriga tillhöra den grekiska kyrkan och äro äfven till nationaliteten greker. Det herskande språket är det grekiska, som äfven talas af alla turkar. Öns hufvudprodukter äro spanmål, bomull, hampa, alizzari eller levantisk krapp, oljefrö, tobak, oliver, sydfrukter, Johannesbröd och kryddor. Cypern är blomkålens fädernesland. Skogarna, som bestå af cedrar, pinier och cypresser jemte ek och bok, gifva ett utmärkt byggnadsvirke; boskapsskötseln är obetydlig, likaså bi- och silkesodlingen. Ännu stå Cypernvinerna i högt värde, i synnerhet det från Commanderian. Cypern innesluter stora mineralskatter, som dock ännu vänta på att tillgodogöras. Dess jord gömmer guld och silfver ej mindre än koppar och jern. Ön är indelad i tre sandschak: Lefkoscha, Kerina och Baffa. Cyperns hufvudstad är det in på ön belägna Nikosia eller Levkosia (turk. Lefkoscha) med 15,000 inv. De vigtigaste handelsstäderna äro det på södra kusten belägna Larnaka och Famagusta på östra kusten.

Innan Cypern mot slutet af 1500-talet kom i turkarnes händer, tillhörde det venezianerne, som 1489 förvärfvat det från den furstliga ätten Lusignan, hvilken allt sedan korstågens tider innehaft det som ärftligt län under engelska kronan. Richard Lejonhjerta, som 1191 eröfrat ön från byzantinerna, skänkte det nemligen åt en medlem af denna familj. Öns historia förlorar sig för öfrigt djupt in i den grå forntiden, och ur dess jord uppgräfvas märkvärdiga minnesmärken ej blott från byzantinernes, romarnes, grekernes och persernes, utan äfven från feniciernes och fornegypternes välde öfver ön.

Nya Skåne 1878-07-19

Ypervorioi

Expressen 1983: Εννέα χρόνια μετά την εισβολή – «Οι καρδιές και τα μάτια μας βρίσκονται πάντα κάπου αλλού»

   

Εννέα χρόνια μετά την τουρκική εισβολή του 1974, η σουηδική εφημερίδα Expressen επισκέφθηκε τον προσφυγικό καταυλισμό της Άχνας και κατέγραψε τις ιστορίες ανθρώπων που εξακολουθούσαν να ζουν μακριά από τα σπίτια τους. Μέσα από τη μαρτυρία του Ανδρέα Παρασκευά, ο οποίος έβλεπε καθημερινά το κατεχόμενο χωριό του από απόσταση λίγων εκατοντάδων μέτρων χωρίς να μπορεί να επιστρέψει, το δημοσίευμα αποτυπώνει τον πόνο της προσφυγιάς, τη νοσταλγία για την πατρίδα και την ελπίδα της επιστροφής που παρέμενε ζωντανή στις καρδιές χιλιάδων Κυπρίων.

Προσφυγικός καταυλισμός Άχνας, Κύπρος (Expressen)

Ο Ανδρέας Παρασκεύα στέκεται και κοιτά προς το χωριό του. Βρίσκεται μόλις λίγες εκατοντάδες μέτρα μακριά. Κι όμως, η απόσταση μοιάζει ατελείωτη – εννέα χρόνια. Μέχρι στιγμής.

Ο Ανδρέας, η οικογένειά του και ολόκληρος ο πληθυσμός του χωριού αναγκάστηκαν να φύγουν για να σωθούν από τον τουρκικό στρατό κατά τη διάρκεια του πολέμου του 1974.

Ο ίδιος και συνολικά 30.000 πρόσφυγες βρήκαν καταφύγιο σε ένα δάσος μέσα σε βρετανική στρατιωτική βάση. (Η Μεγάλη Βρετανία ενοικιάζει γη από το κράτος για τις στρατιωτικές της βάσεις στο νησί.)

Το μέρος βρισκόταν πολύ κοντά στο παλιό τους χωριό.

Τα χρόνια της δυστυχίας

Ο πρώτος χειμώνας ήταν εφιαλτικός, μέσα σε σκηνές, με βροχές, λάσπες και επιδημίες.

Αργότερα οι σκηνές αντικαταστάθηκαν από μικρά ξύλινα καταλύματα. Με το πέρασμα των χρόνων οι πρόσφυγες μεταφέρθηκαν σταδιακά σε καλύτερες κατοικίες και σε νέες συνοικίες κοντά στη Λάρνακα.

Ο προσφυγικός καταυλισμός της Άχνας θα έπρεπε θεωρητικά να έχει εκκενωθεί μέχρι σήμερα. Ωστόσο, μερικές χιλιάδες άνθρωποι αρνήθηκαν να μετακινηθούν. Θέλουν να έχουν το χωριό τους σε οπτική επαφή.

Ο καταυλισμός λειτουργεί πλέον καλά. Άρχισαν να ανεγείρονται όμορφες κατοικίες. Ο Ανδρέας και η οικογένειά του μόλις μετακόμισαν σε ένα από αυτά τα σπίτια. Έλαβε οικονομική βοήθεια από το κράτος, αλλά συνέβαλε και ο ίδιος ώστε το μπάνιο να αποκτήσει πλακάκια και επιπλέον ανέσεις.

Θα επέστρεφε αμέσως στο χωριό του

Ο Ανδρέας δηλώνει ότι δεν θα δίσταζε ούτε στιγμή να επιστρέψει στο σπίτι του στο χωριό, αν του δινόταν η ευκαιρία.

Παρότι γνωρίζει ότι το σπίτι δεν έχει πλέον παράθυρα, πόρτες ή περιουσιακά στοιχεία και πιθανότατα έχει υποστεί σοβαρές φθορές από τον χρόνο και τις καιρικές συνθήκες. Όλα έχουν αφαιρεθεί.

«Εκεί βρίσκονται οι ρίζες μου», λέει.

Από τις εκατοντάδες χιλιάδες των προσφύγων, αρκετές δεκάδες χιλιάδες εξακολουθούν να ζουν σε προσφυγικούς οικισμούς.

Ένας τουρίστας στην Κύπρο συναντά συχνά ανθρώπους που διηγούνται ότι κατάγονται από την κατεχόμενη ζώνη. Πολλοί εργαζόμενοι στον τομέα των υπηρεσιών μιλούν αρκετά καλά σουηδικά, ενώ τα αγγλικά είναι ευρέως διαδεδομένα.

«Οι καρδιές και τα μάτια μας βρίσκονται πάντα κάπου αλλού», είπε ένας νεαρός ασφαλιστής.

Ο ΟΗΕ επαναφέρει κατά καιρούς το Κυπριακό στο προσκήνιο. Τον Μάιο επρόκειτο να το εξετάσει ξανά. Κανείς όμως ρεαλιστής δεν πίστευε ότι θα προέκυπτε κάποια ουσιαστική εξέλιξη.

Ο Ανδρέας Παρασκεύα, ωστόσο, δεν εγκαταλείπει ποτέ την ελπίδα. Κάθε μέρα κοιτάζει προς το χωριό του.

Expressen 1983-04-30 

Συντακτική ομάδα 

Cyperns flyktingar 1983:”Där har jag mina rötter-”

Nio år efter flykten från den turkiska invasionen levde fortfarande tusentals cypriotiska flyktingar i flyktinglägret Akhna. I reportaget skildrar Expressen Andreas Paraskeva, som varje dag blickade mot sin ockuperade hemby bara några hundra meter bort. 

Trots nya bostäder och ett fungerande liv i lägret var längtan tillbaka stark. Artikeln beskriver flyktingarnas vardag, de svåra åren efter kriget 1974 och hoppet om att en dag få återvända hem.

FLYKTTINGLÄGRET AKHNA, Cypern Expressen 1983-04-30

Här står Andreas Paraskeva och tittar mot sin hemby. Den ligger bara några hundra meter bort. Ändå är avståndet ohyggligt långt – nio år. Hittills.

Andreas med familj och hela byns befolkning flydde undan den turkiska armén under kriget 1974.

De och totalt 30 000 flyktingar fick en fristad i en skog inom en brittisk militärbas. (Storbritannien hyr mark av staten för militärbaser på ön.)

Det var helt nära den gamla hembyn.

Fasans tid

Den första vintern blev en fasans tid i tält och regn och lera och epidemier.

Tälten ersattes av små träskjul. Flyktingarna slussades med åren ut till bättre bostäder och nya förstäder vid staden Larnaca.

Flyktinglägret Ahkna skulle egentligen vara utrymt i dag. Men ett par tusen har vägrat att flytta. De vill ha sin hemby inom synhåll.

Lägret fungerar bra. Det börjar växa upp fina villor. Andreas och hans familj har just flyttat in i en. Han fick pengar av staten men har själv bidragit så att badrummet kunde få kakel och extra piff.

Helst hem till byn

Men han säger att han inte skulle tveka en sekund att flytta tillbaka till huset i hembyn, om han fick chansen. Trots att han vet att det saknar fönster, dörrar och lösöre och troligen är förstört av väder och vind. Turkarna har bortfört allt.

– Där har jag mina rötter, säger han.

Av ett par hundra tusen flyktingar är några tiotusental kvar i lägren.

En turist på Cypern träffar ofta människor, som berättar att de härstammar från den ockuperade zonen. Åtskilliga inom serviceyrken pratar hyfsad svenska. Engelska är allmänt förekommande.

– Våra hjärtan och ögon är alltid någon annanstans, sa en ung försäkringsman.

FN tar ibland upp ”Cypernfrågan”. I maj ska det ske igen. Ingen realistisk person tror att det därmed ska hända något.

Men Andreas Paraskeva ger aldrig upp hoppet. Varje dag ser han mot sin hemby.

Expressen 1983-04-30

Ypervorioi 

Allehanda för Folket 1878: Två av tre invånare på Cypern är greker – öns berömda skogar har till stor del förstörts

  

Bara några månader efter att Cypern överlämnats av Osmanska riket till Storbritannien publicerade den svenska tidningen Allehanda för Folket artikeln ”Utsigter från Cypern”. Texten skildrar det internationella politiska läget vid tiden och förklarar varför Cypern ansågs vara av stor strategisk betydelse för det Brittiska imperiet efter Berlinkongressen.

Samtidigt beskrivs öns geografi, befolkning och städer. Det framgår att omkring två tredjedelar av Cyperns cirka 150 000 invånare var greker. Särskild uppmärksamhet ägnas åt de en gång rika cypriotiska skogarna, som till stor del hade förstörts trots att de tidigare varit kända för att leverera värdefullt skeppsvirke. Texten återger också de förhoppningar som fanns år 1878 om att den nya brittiska administrationen skulle genomföra utvecklings- och moderniseringsprojekt på ön.

Allehanda för Folket, 1878-08-14

Utsigter från Cypern

Som läsaren kanske erinrar sig motsatte sig lord Beaconsfield (Benjamin Disraeli) vid Berlinkongressen Rysslands krav på att erhålla den viktiga hamnen Batum vid Svarta havet. Hela kongressen riskerade att bryta samman på grund av denna fråga. Till slut mildrades dock det brittiska motståndet och Ryssland fick överta Batum under förutsättning att hamnen förblev öppen och obefäst för handel.

De ryska reaktionerna var först positiva. Men snart kom beskedet att England hade slutit en allians med Turkiet och erhållit en ny flottstation på Cypern. Därmed sattes ett stopp för Rysslands fortsatta expansion på osmanskt territorium.

”Omöjligt! Otroligt!” utbrast många. Men överenskommelsen var ett faktum: en offensiv och defensiv allians där England skulle behålla Cypern så länge Ryssland behöll Batum.

De ryska tidningarna riktade därefter hård kritik mot Storbritannien, som ansågs stå i vägen för ryska ambitioner. Trots detta tog England Cypern i besittning och förväntades behålla ön under lång tid. Enligt artikeln var Cypern en idealisk flottstation och en strategisk utpost för kontrollen av sjövägarna till Konstantinopel, Suezkanalen och östra Medelhavet.

Cypern, som av turkarna kallades Kibris och av grekerna Kypros, ligger i Medelhavets nordöstra hörn. Ön hade omkring 150 000 invånare, varav två tredjedelar var greker.

Ön genomkorsas av två bergskedjor från öst till väst, vars högsta toppar når 6 187 fot. Marken beskrivs som mycket bördig men otillräckligt odlad. De vackra skogar som en gång täckte ön och levererade berömt skeppsvirke hade däremot till stor del avverkats.

Huvudstaden Nicosia, som grekerna kallade Lefkosia, hade omkring 12 000 invånare. Bland andra viktiga städer nämns Famagusta, Larnaka, Pafos och Limassol.

Klimatet på Cypern uppskattades inte särskilt mycket av engelsmännen. Bristen på dricksvatten lyfts fram och bostäderna i städerna beskrivs som enkla och av låg standard. Samtidigt ansågs hyrorna vara mycket höga.

Trots problemen uttrycktes stora förhoppningar om framtiden. Den nye brittiske guvernören, general Garnet Wolseley, hade redan anlänt till ön med sina trupper. Enligt uppgifter hade han med sig 21 miljoner kronor i guld för offentliga arbeten och utvecklingsprojekt. Wolseley beskrevs dessutom som ”rätte mannen på rätte platsen”.

Ypervorioi 

Σουηδική εφημερίδα για την Κύπρο το 1878:«Τα δύο τρίτα του πληθυσμού είναι Έλληνες – τα φημισμένα δάση έχουν καταστραφεί»

   

Λίγους μόλις μήνες  μετά την παραχώρηση της Κύπρου στη Μεγάλη Βρετανία, η σουηδική εφημερίδα Allehanda för Folket δημοσίευσε το άρθρο «Απόψεις από την Κύπρο» (Utsigter från Cypern). Το δημοσίευμα παρουσιάζει το διεθνές πολιτικό παρασκήνιο της εποχής και εξηγεί γιατί η Κύπρος θεωρούνταν στρατηγικής σημασίας για τη Βρετανική Αυτοκρατορία μετά το Συνέδριο του Βερολίνου. 

Παράλληλα, περιγράφει τη γεωγραφία, τον πληθυσμό και τις πόλεις του νησιού, σημειώνοντας ότι περίπου τα δύο τρίτα των 150.000 κατοίκων ήταν Έλληνες. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στα άλλοτε πλούσια κυπριακά δάση, τα οποία είχαν σε μεγάλο βαθμό καταστραφεί, παρά το γεγονός ότι στο παρελθόν παρείχαν ξυλεία φημισμένη για τη ναυπηγική. Το άρθρο καταγράφει επίσης τις προσδοκίες που υπήρχαν το 1878 ότι η νέα βρετανική διοίκηση θα προχωρούσε σε έργα ανάπτυξης και εκσυγχρονισμού του νησιού.

Allehanda för folket 1878-08-14

Απόψεις από την Κύπρο

Όπως θα θυμάται ο αναγνώστης, ο λόρδος Μπίκονσφιλντ (Μπέντζαμιν Ντισραέλι) στο Συνέδριο του Βερολίνου αντιτάχθηκε επίμονα στην απαίτηση της Ρωσίας να αποκτήσει το σημαντικό λιμάνι του Βατούμ στη Μαύρη Θάλασσα. Ολόκληρο το συνέδριο κινδύνευσε να αποτύχει εξαιτίας αυτού του ζητήματος. Τελικά η έντονη αγγλική αντίθεση κάμφθηκε και η Ρωσία μπόρεσε να αποκτήσει το Βατούμ, υπό την προϋπόθεση ότι θα παρέμενε ανοικτό και αοχύρωτο εμπορικό λιμάνι.

Τα πρόσωπα των Ρώσων φωτίστηκαν από χαρά και αισιοδοξία. Όμως μια μέρα, μέσα στην ευχάριστη αυτή ονειροπόληση, έφτασε η δυσάρεστη είδηση: η Αγγλία είχε συνάψει συμμαχία με την Τουρκία και είχε αποκτήσει νέα ναυτική βάση στην Κύπρο. Η Ρωσία δεν θα μπορούσε πλέον να επεκταθεί περισσότερο προς οθωμανικά εδάφη. Η επεκτατική της πολιτική συναντούσε πλέον φραγμό.

«Αδύνατον! Απίστευτο!» αναφώνησαν πολλοί. Όμως ήταν γεγονός. Η συμφωνία βρισκόταν γραμμένη ξεκάθαρα: επιθετική και αμυντική συμμαχία, με την Αγγλία να διατηρεί την Κύπρο έως ότου η Ρωσία επιστρέψει το Βατούμ.

Τα ρωσικά πρόσωπα σκοτείνιασαν, οι ρωσικές εφημερίδες άρχισαν να επιτίθενται με οργή στην «πανούργα Αλβιώνα» (Αγγλία), η οποία στεκόταν εμπόδιο στην επέκταση της ρωσικής επιρροής. Παρ’ όλα αυτά, η Αγγλία κατέλαβε την Κύπρο και, κατά τον αρθρογράφο, πιθανότατα θα τη διατηρούσε για πολύ καιρό. Η θέση της ήταν εξαιρετικά στρατηγική: μια ασφαλής ναυτική βάση που επέτρεπε τον έλεγχο των θαλάσσιων δρόμων προς την Κωνσταντινούπολη, τη Διώρυγα του Σουέζ και την ανατολική Μεσόγειο. Μια τόσο πολύτιμη θέση δεν εγκαταλείπεται εύκολα.

Η Κύπρος, που οι Τούρκοι αποκαλούν Κιμπρίς (Kıbrıs) και οι Έλληνες Κύπρος, βρίσκεται στο βορειοανατολικό άκρο της Μεσογείου. Έχει έκταση 173 γεωγραφικών τετραγωνικών μιλίων και περίπου 150.000 κατοίκους, από τους οποίους τα δύο τρίτα είναι Έλληνες.

Το νησί διασχίζεται από δύο οροσειρές από ανατολή προς δύση, με τις υψηλότερες κορυφές να φθάνουν τα 6.187 πόδια. Η γη είναι από τη φύση της πολύ εύφορη, αλλά καλλιεργείται ανεπαρκώς. Τα όμορφα δάση που κάποτε κοσμούσαν το νησί και παρείχαν ξυλεία φημισμένη για τη ναυπηγική έχουν πλέον αποψιλωθεί.

Πρωτεύουσα είναι η Λευκωσία, γνωστή στους Έλληνες ως Λευκωσία και στους Τούρκους ως Λευκόσια, με περίπου 12.000 κατοίκους. Άλλες σημαντικές πόλεις είναι η Αμμόχωστος, η Λάρνακα, η Πάφος και η Λεμεσός.

Το κλίμα της Κύπρου δεν εντυπωσιάζει ιδιαίτερα τους Άγγλους. Υπάρχει έλλειψη καθαρού αέρα και πόσιμου νερού, ενώ τα σπίτια των πόλεων χαρακτηρίζονται κακής ποιότητας. Παράλληλα, τα ενοίκια θεωρούνται υπερβολικά υψηλά, αφού ακόμη και για ένα μικρό και άθλιο κατάλυμα απαιτούνταν έως και 2.000 κορώνες για έξι μήνες.

Ωστόσο, υπήρχε η ελπίδα ότι οι συνθήκες θα βελτιώνονταν υπό μια δύναμη που διέθετε τόσο τη βούληση όσο και τα μέσα να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις. Ο νέος Βρετανός κυβερνήτης, στρατηγός Garnet Wolseley, ο οποίος είχε ήδη φθάσει στο νησί με τα στρατεύματά του, φημολογούνταν ότι έφερε μαζί του 21 εκατομμύρια κορώνες σε χρυσό για δημόσια έργα και αναπτυξιακές παρεμβάσεις. Με αυτά τα χρήματα, πίστευαν ότι θα μπορούσαν να γίνουν σημαντικά έργα. Για τον Γουόλσλεϊ λεγόταν μάλιστα ότι ήταν «ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση».

Allehanda för folket 1878-08-14

Αναδημοσιευτηκε σε Κυπριακό ιστολόγιο

Συντακτική ομάδα 

1833: Η νεοσύστατη Ελλάδα στο επίκεντρο του εμπορικού ενδιαφέροντος της Σουηδο-Νορβηγικής Ένωσης

   

Τον Οκτώβριο του 1833, η εφημερίδα Götheborgs Dagblad δημοσίευσε ανακοίνωση της Εμπορικής Εταιρείας του Γκέτεμποργκ (Handels-Societeten), με την οποία οι έμποροι και οι πλοιοκτήτες της πόλης καλούνταν σε συνεδρίαση για να συζητήσουν ζητήματα εμπορίου και ναυτιλίας. Στο επίκεντρο βρισκόταν μια έκθεση του Βασιλικού Σουηδού και Νορβηγού Γενικού Προξένου στην Ελλάδα, η οποία είχε υποβληθεί προς το Βασιλικό Εμπορικό Κολλέγιο της Σουηδίας-Νορβηγίας και περιλάμβανε προτάσεις για την προώθηση των εμπορικών συμφερόντων στο νεοσύστατο Ελληνικό Βασίλειο.

Η ανακοίνωση δείχνει ότι οι εμπορικοί κύκλοι της Σουηδίας και της Νορβηγίας παρακολουθούσαν ήδη από νωρίς τις εξελίξεις στην Ελλάδα μετά την Επανάσταση και αναζητούσαν νέες ευκαιρίες για εμπόριο και ναυτιλία στην Ανατολική Μεσόγειο. Παράλληλα, επρόκειτο να συζητηθούν και τοπικά ζητήματα σχετικά με τα αποθέματα και τους φόρους αλατιού, προσφέροντας μια ενδιαφέρουσα εικόνα των οικονομικών θεμάτων που απασχολούσαν το Γκέτεμποργκ κατά τη δεκαετία του 1830.

Göteborg dagbladet 1833 

Μετάφραση της ανακοίνωσης

"Όλοι οι έμποροι της πόλης καλούνται να παρουσιαστούν την Παρασκευή 11 του παρόντος μηνός, στις έντεκα το πρωί, στην Εμπορική Εταιρεία (Handels-Societeten), προκειμένου αφενός να εκλέξουν νέα μέλη στη θέση εκείνων που αποχωρούν σύμφωνα με τη σειρά τους, και αφετέρου να ενημερωθούν για μια έκθεση που υπέβαλε ο Βασιλικός Σουηδός και Νορβηγός Γενικός Πρόξενος στην Ελλάδα προς το Βασιλικό Εμπορικό Κολλέγιο του Βασιλείου, σχετικά με την κατάσταση του εμπορίου στη χώρα αυτή. Στην έκθεση περιλαμβάνονταν επίσης προτάσεις για τα μέτρα που θα μπορούσαν να ληφθούν προς προώθηση των σουηδικών εμπορικών συμφερόντων στην ελληνική επικράτεια.

Επειδή κατά την ίδια συνεδρίαση επρόκειτο επίσης να συζητηθεί το ζήτημα του κατά πόσον θα έπρεπε να ζητηθεί από τον Βασιλιά μείωση των ετήσιων αποθεμάτων αλατιού της πόλης, καθώς και αν θα έπρεπε να υποβληθεί σχετική αναφορά σχετικά με την είσπραξη του ετήσιου φόρου αλατιού, καλούνται και όλοι οι πλοιοκτήτες της πόλης να παραστούν για να συμμετάσχουν στις συζητήσεις επί των ανωτέρω θεμάτων.

Γκέτεμποργκ, 1 Οκτωβρίου 1833

Η Εμπορική Εταιρεία" (Handels-Societeten)

Göteborg dagbladet 1833-10-09

Συντακτική ομάδα 

Grekland i fokus för Sverige-Norges handel – ett unikt dokument från 1833

  

I oktober 1833 publicerade Götheborgs Dagblad en notis från Handels-Societeten i Göteborg där stadens handelsmän och redare kallades till ett möte för att diskutera svensk handel med Grekland. I centrum stod en rapport från den svenske och norske generalkonsuln i Grekland, som hade lämnat förslag om hur svenska handelsintressen bäst kunde främjas i det nybildade grekiska kungariket. Notisen visar att svenska handelskretsar redan tidigt följde utvecklingen i Grekland efter självständighetskriget och sökte nya möjligheter för handel och sjöfart i östra Medelhavet. Samtidigt behandlades lokala frågor om saltlager och saltavgifter, vilket ger en intressant inblick i de ekonomiska frågor som sysselsatte Göteborgs handelsliv under 1830-talet.

GÖTHEBORGS DAGBLAD 1833-10-09

Stadens samtelige Herrar Handlande anmodas att Fredagen den 11:te dennes kl. Elfva f. m. hos HandelsSocieteten sig infinna för att dels välja Ledamöter uti Societeten i Stället för dem, hvilka nu äro i ordningen att afgå, samt dels meddelas en af Kongl. Svenska och Norrska General Consuln i Grekland, om Handels tillstånd derstädes, till Kongl. Maj:ts och Rikets Höglofliga Commerce-Collegium afgifven Rapport, med deruti lemnade förslag om hvad för Svenska Handelns Interessets befrämjande inom Greklands område må vara att iakttaga.

Och som vid nämnde tillfälle jemväl förekommer en uppställd fråga, huruvida någon minskning uti årliga Saltlagret härstädes bör hos Kongl. Maj:t i underdånighet begäras; äfvensom om en tillämnad underdånig framställning bör härvid göras, i afseende på reparterade årliga Salt-afgiftens indrifning, så anmodas samtelige Skepps Rederierne i Staden, att till öfverläggning i berörde ämnen likaledes sig infinna.

Götheborg d. 1:ste October 1833.

**Handels Societeten.**

Göteborgs dagblad 1833-10-09 

Ypervorioi 

1990:Σουηδός βρήκε στην Ελλάδα το κλεμμένο του ποδήλατο

  

Μια απίστευτη ιστορία που μοιάζει βγαλμένη από ταινία δημοσιεύτηκε στον σουηδικό Τύπο στις 14 Δεκεμβρίου 1990. Ένας κάτοικος του Όστερσουντ, ο οποίος είχε χαράξει τον προσωπικό του αριθμό πάνω στο καινούργιο ποδήλατό του για λόγους ασφαλείας, είδε το ποδήλατο να κλέβεται λίγους μήνες αργότερα. Θεωρώντας ότι το είχε χάσει για πάντα, συνέχισε τη ζωή του. 

Όμως κατά τη διάρκεια των διακοπών του στην Ελλάδα βρέθηκε μπροστά σε μια απρόσμενη έκπληξη: έξω από το ξενοδοχείο του αναγνώρισε το κλεμμένο του ποδήλατο, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τη Σουηδία. Η συνέχεια της ιστορίας αποδείχθηκε εξίσου παράξενη με την ανακάλυψη.

Βρήκε το κλεμμένο ποδήλατό του στην Ελλάδα- Expressen 1990-12-14

ΟΣΤΕΡΣΟΥΝΤ (TT). Για λόγους ασφαλείας, ένας κάτοικος του Όστερσουντ χάραξε τον προσωπικό του αριθμό (personnummer) στο καινούργιο του ποδήλατο.

Λίγους μήνες αργότερα, το ποδήλατο κλάπηκε και ο ιδιοκτήτης του απογοητεύτηκε.

Δεν πίστευε καθόλου ότι θα το ξανάβλεπε ποτέ, γράφει η εφημερίδα Östersunds-Posten.

Αντί για ποδηλατικές διακοπές στο Γέμτλαντ, αποφάσισε να κάνει διακοπές για μπάνιο στην Ελλάδα.

Έξω από το ξενοδοχείο του πρόσεξε ένα ποδήλατο της ίδιας μάρκας με το δικό του, μια μάρκα που δεν είναι συνηθισμένη στην Ελλάδα.

Από περιέργεια το εξέτασε πιο προσεκτικά και διαπίστωσε ότι ήταν το δικό του ποδήλατο – με τον προσωπικό του αριθμό χαραγμένο επάνω!

Ωστόσο, το αν θα καταφέρει ποτέ να το πάρει πίσω παραμένει αβέβαιο, καθώς οι ελληνικές αρχές δεν θεωρούν ότι ο προσωπικός αριθμός αποτελεί επαρκή απόδειξη ιδιοκτησίας.

Expressen 1990-12-14

Συντακτική ομάδα 

Cyperns bortglömda kvinnor trotsade ockupationen – stoppades av FN-soldater

I dagens Sverige vet många väldigt lite om Cypern och händelserna 1974. Samtidigt som kvinnors rättigheter ofta diskuteras hörs sällan berättelserna om de grekcypriotiska kvinnor som fördrevs från sina hem efter den turkiska invasionen och den fortsatta ockupationen av norra Cypern.

Våldtäcker mot kvinnor, försvunna personer och förstörelsen av kyrkor och kulturarv på den ockuperade delen av ön får sällan samma uppmärksamhet som andra konflikter. För många cyprioter känns det som att deras lidande inte anses lika viktigt.

Den här artikeln från svensk press visar hur grekcypriotiska kvinnor försökte återvända till sina hem och protestera mot ockupationen av norra Cypern en del av historien som sällan berättas i dagens Sverige.

Expressen 1987-06-15

Intermezzo med kvinnor på Cypern
Av Johan Wopenka

GÖTEBORG (GT) Svenska FN-soldater på Cypern fick i går ingripa mot 250 demonstrerande kvinnor.

Dessa hade tagit sig in i den demilitariserade och minerade zonen som skiljer öns norra och södra delar.

Ingen skadades vid intermezzot, som var över efter ett par timmar.

Kvinnorna kom från den grekiska delen av ön. De har tidigare varit bosatta på den turkiska sidan, men tvingades därifrån i samband med den turkiska invasionen 1974.

Protesterade mot delningen

Enligt uppgift ville kvinnorna besöka sina gamla hem och protestera mot delningen av ön.

Kvinnorna kom i bussar till Nicosia, men fick där besked att de inte fick passera genom buffertzonen. De åkte då söder om staden, och tog sig in i zonen på en avsides belägen väg.

Zonen är minerad

FN-soldater skickades till platsen för att varna kvinnorna.

– Zonen är till stor del minerad. Det är FN-styrkornas uppgift att se till att zonen är folktom, förklarar de svenska styrkornas befälhavare, överstelöjtnant Bo Hultin.

De flesta kvinnorna hejdade sig, men ett 50-tal försökte fortsätta in på området, och fick stoppas handgripligen av de svenska FN-soldater som kommenderats till platsen.

Pansar spärrade vägen

Samtidigt kom också ett halvt dussin pansarfordon till platsen för att spärra av den väg kvinnorna försökte använda.

Efter några timmar gav kvinnorna upp. Ingen skadades vid intermezzot.

Expressen 1987-06-15

Ypervorioi