Η αφήγηση της Aftonbladet το 1983 αποτυπώνει μια Κύπρο που προσπαθούσε ακόμη να επουλώσει τις πληγές της τουρκικής εισβολής του 1974, αλλά ταυτόχρονα προβαλλόταν στη Σουηδία ως ένας τόπος φιλοξενίας, ιστορίας και ανθρώπινης ζεστασιάς, πέρα από τον ήλιο και τις παραλίες.
Κύπρος – πολύ περισσότερα από καλό φαγητό, ήλιο και θάλασσα
(Aftonbladet, 13 Μαΐου 1983)
Η Κύπρος – ή Κύπρος (Kypros), όπως ονομάζεται επίσης από τη θεά Αφροδίτη που, σύμφωνα με τον μύθο, αναδύθηκε από τα κύματα κοντά στην Πάφο – είναι ένας από τους πιο δημοφιλείς προορισμούς διακοπών για τους Σουηδούς.
Όμως το νησί έχει να προσφέρει πολύ περισσότερα από καλό φαγητό, ήλιο και θάλασσα.
Η ιστορία χιλιάδων ετών έχει αφήσει πίσω της ναούς, μοναστήρια και μουσεία.
Στην Κύπρο, όμως, υπάρχει επίσης μια ευγένεια και μια φιλοξενία που λείπει από πολλές άλλες τουριστικές χώρες.
Αν ταξιδέψεις στην Κύπρο – και φέτος θα το κάνουν περισσότεροι από 50.000 Σουηδοί – θα ανακαλύψεις ότι αυτό το νησί είναι από τα καλύτερα που υπάρχουν στον τουρισμό.
Πιο φιλικό και πιο ήρεμο, αλλά με αρκετή νυχτερινή ζωή στη Λεμεσό για όσους την αναζητούν.
Ρώτησα τον Άνδρο, στο «The Lamb and the Bull» («Το Αρνί και ο Ταύρος»), μία από τις ιδιαίτερες «αγγλικές» παμπ της Λάρνακας (στο νησί βρίσκονται περίπου 20.000 Βρετανοί στρατιώτες), γιατί οι Κύπριοι είναι τόσο φιλόξενοι.
«Επειδή μάθαμε να ζούμε με ξένους λαούς», απάντησε.
«Μας κατέλαβαν Πέρσες, Ρωμαίοι, Βενετοί, Τούρκοι και Άγγλοι και μάθαμε ότι μπορεί κανείς να κερδίσει κάτι από τους επισκέπτες του.»
Σήμερα η νεαρή, μόλις 23 ετών τότε, Κυπριακή Δημοκρατία κερδίζει πολλά από τον τουρισμό. Βορειοευρωπαίοι επισκέπτονται το μικρό αυτό νησί της ανατολικής Μεσογείου περισσότερο από ποτέ.
Η Κύπρος, λόγω της γεωγραφικής της θέσης, ανήκει στην Ασία. Οι Κύπριοι όμως αισθάνονται Ευρωπαίοι.
Δυτικότροπη κοινωνία
Παρόλο που ο αραβικός κόσμος βρίσκεται μόλις μισή ώρα πτήσης μακριά, η Κύπρος φαίνεται πιο δυτική ακόμη και από την Ελλάδα.
Ίσως επειδή τόσοι πολλοί μιλούν αγγλικά.
Ίσως όμως να υπάρχει και κάτι άλλο, πιο δύσκολο να περιγραφεί. Η ζωή στους δρόμους δεν είναι τόσο χαοτική και οι πωλητές δεν είναι τόσο πιεστικοί όσο στην Αθήνα ή τη Βηρυτό.
Και βέβαια το νησί είναι μικρό.
Αν βρεθείς στο ξενοδοχείο Lordos Beach, έξω από τη Λάρνακα – όπου η άμμος δεν είναι τόσο καλή όσο της Λεμεσού – αξίζει να επισκεφθείς τον πωλητή εφημερίδων δίπλα στην είσοδο.
Ο κύριος Στυλιανού είναι ένας ηλικιωμένος, αδύνατος άνδρας που πουλά σουηδικές εφημερίδες, αμερικανικά τσιγάρα και μπάλες θαλάσσης. Και μπορεί να σου μιλήσει για την Κύπρο.
«Εγώ ανήκω στην οικογένεια Λόρδου, που κατέχει αυτό το ξενοδοχείο. Παλαιότερα είχαμε αρκετά ξενοδοχεία στην Αμμόχωστο. Ύστερα, πριν από εννέα χρόνια, ήρθαν οι Τούρκοι. Είχαμε μόνο λίγες ώρες για να πάρουμε τα απολύτως απαραίτητα και να φύγουμε.»
«Τώρα εγώ και η σύζυγός μου έχουμε αυτό το μικρό κατάστημα. Με δυσκολία τα βγάζουμε πέρα, αλλά είμαστε ευγνώμονες που σωθήκαμε ζωντανοί από τον πόλεμο μαζί με τους δύο γιους μας.»
Στην τραπεζαρία ανέφερα σε έναν σερβιτόρο ότι ο κύριος Στυλιανού είναι συγγενής της οικογένειας Λόρδου.
«Κι εγώ το ίδιο», απάντησε ο σερβιτόρος. «Οι Λόρδου είναι μεγάλη οικογένεια.»
Μεγάλη οικογένεια
Μερικές φορές έχει κανείς την αίσθηση ότι όλοι στην Κύπρο είναι συγγενείς μεταξύ τους ή τουλάχιστον γνωρίζονται.
Άλλωστε η Κύπρος δεν είναι μεγάλη. Τότε είχε περίπου 600.000 κατοίκους. Οι τέσσερις στους πέντε ήταν Ελληνοκύπριοι, ενώ οι υπόλοιποι ήταν Τουρκοκύπριοι και Αρμένιοι.
Ένα ηλιόλουστο απόγευμα – η Κύπρος απολαμβάνει περίπου 335 ημέρες ηλιοφάνειας τον χρόνο – καθόμουν έξω από το ξενοδοχείο διαβάζοντας το βιβλίο «Πικρολέμονα» του Άγγλου συγγραφέα Lawrence Durrell.
Στο βιβλίο του περιγράφει πώς έφθασε από τον Πειραιά στην Κερύνεια τη δεκαετία του 1950 και πώς αγόρασε ένα παλιό σπίτι στο χωριό Bellapais, στη βόρεια πλευρά του νησιού.
Thomas Walter
 |
| Aftonbladet 1983-05-13 |
Συντακτική ομάδα
